Samo słowo markieteria najbliższe jest pojęciu intarsji i można je stosować wymiennie. Zatem ponieważ wzory markieterii ( intarsji ) mogą zawierać szeroką gamę fornirów z twardego drewna egzotycznego, róg, kość, masa perłowa, skorupa żółwia, słomę i różne metale, takie jak mosiądz, miedź i cynę ołowiową , problemy związane z konserwacją są złożone. Nawet przy właściwej konserwacji i idealnych parametrach środowiska, powierzchnie markieterii z czasem ulegają przewidywalnym uszkodzeniom, które wymagają pewnej formy konserwacji. Na przykład, najczęstszą formą uszkodzenia jest gdy podłoże z litego drewna kurczy się i pęka przez powierzchnię markieterii. Występuje również naturalna dehydratacja klejów z białka zwierzęcego ( glutynowych) jak również nieodłączny ruch różnych materiałów użytych na powierzchni w stosunku do ciepła i wilgoci, oraz problemy związane z wykończeniami używanymi do ochrony powierzchni.
Ta niezwykła dekoracja niestety w swoim charakterze jest bardzo niestabilna i podlegająca ciągłym wahaniom. Dlatego tak istotne jest odpowiednie podejście do danego przedmiotu. Na zdjęciach poniżej przedstawiona jest konserwacja drzwiczek zegarowych dekorowanych markieterią z mosiądzu oraz szylkretu. Drzwiczki z typowym dla wczesnego XVIII w motywem Jean Bérain`a na wyciętym rysunku. Stan markieterii podczas inwentaryzacji wykazał, że mosiądz w wielu miejscach jest trzymany za pomocą stalowych gwoździ, niektóre fragmenty zespolone nieodwracalnym klejem, silnie utleniony i polakierowany. W wielu miejscach wybrakowany i przeszlifowany do grubości kartki papieru ( wyjściowa grubość waha się od 0,8 -0,5 mm ). W wielu miejscach braki w szylkrecie zostały zastąpione szpachlą barwioną lub woskiem.
Celem konserwacji jest zachowanie zarówno wszelkiego dzieła sztuki, jak też świadectwa historii. W tym przypadku niedoskonałości nabyte z czasem to historia pisana detalem.